ผมเป็นผู้พิพากษาของพระเจ้าอยู่หัว



ประมาณ 5 โมงเย็น ผมเดินลงมาจะกลับบ้าน เจ้าหน้าที่เรื อ นจำกำลังตรวจรายชื่อผู้ต้องขัง รถเรือนจำติดเครื่อง รอขนผู้ต้องขังไปเรือนจำ ..

มีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งร้ องไห้ สอบถามได้ความว่า แม่และน้องชายถู กฟ้ อง ฐา นมีพื ชใบกระ ท่ อม ศาลปรั บคนละ 7,500 บาท เธอจะประกันตัวต่อก็ไม่มีเงินจ่ายนายประกันอาชีพ

เธอกลับบ้านไปหยิบยืมเงินมาได้ 6,000 บาท ก็ไม่พอเสียค่าปรับ นายประกันอาชีพก็ไม่ช่วย แถมบอกอีกว่า ถ้าจะให้ช่วยก็ต้องไปหาคนมาคำ้ประกัน จึงจะยอมยื่นประกันชั้นอุทรณ์ให้ เธอหมดหนทางที่จะช่วยแม่และน้อง ได้แต่นั่งร้องไห้ โทษตัวเองว่าช่วยแม่และน้องไม่ได้

ผมบอกว่า ให้ยื่นคำร้องขอประกันตัว เพื่อออกไปหาค่าปรับมาชำระสิ เงิน 6,000 บาทที่มีอยู่ ก็ให้เอาเป็นเงินประกัน

ผู้หญิงคนนี้บอกกับผมว่า ศาลปิดทำการแล้ว ผมบอกว่า ยังไม่ปิด เธอเถียงว่า ปิดแล้วก็เจ้าหน้าที่บอก

ผมบอกว่า เดี๋ยวผมสั่งเปิดให้ดู ผมหันไปบอกกับคุณเล็กว่า จัดการเรื่องนี้ให้หน่อย เดี๋ยวผมสั่งปล่อยเอง คุณเล็กจัดการให้เสร็จแล้วก็ปล่อยคุณแม่ของเธอ

ผู้หญิงคนนี้ยกมือไหว้ผมหลายครั้ง ผมบอกกับเธอว่า “ผมเป็นผู้พิพากษาของพระเจ้าอยู่หัว”

อีกหนึ่งความประทับใจ ที่เก็บไว้ในความทรงจำ



ขอบคุณแหล่งที่มา : เพจ บิ้กแดงแฟนเพจ